PiPES Magazine

ρεπορτάζ του Λάγκμαν στις 19 Οκτ 2008 Βαθμολογήστε το:

 Loading ...

Αθήνα, [PNN] - Ο Νικήτας εργάζεται part-time σε μια εταιρεία κατασκευής σουβλακίων. Είναι ένας από τους τυπικότερους εκπροσώπους μιας νέας γενιάς ανθρώπων που έχει ονομαστεί “η γενιά των €3000″ λόγω του χαμηλού εισοδήματος της. “Έκανα το λάθος και αντί να πάρω την Mustang που μου είχαν υποσχεθεί είπα `άσε ρε πατέρα, καλύτερα να ανοίξω τη δικιά μου επιχείρηση να μη σε παιδεύω και εσένα`” μας είπε.

“Τα λάθη τα συνειδητοποιείς κατόπιν εορτής και μαθαίνεις από αυτά. Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή. Τώρα πρέπει κάθε μέρα όχι μόνο να έρχομαι με έναν κουβά με ρόδες μέχρι το μαγαζί, αλλά και να κάθομαι 2-3 ώρες για να ελέγχω πως όλα βαίνουν καλώς” συμπλήρωσε με ορατό τον πόνο στα μάτια του.

Η Καίτη είναι ένα άλλο μέλος της καταραμένης, θα έλεγε κανείς, ομάδας των νέων που οι συγκυρίες τους οδήγησαν σε μια παρόμοια μοίρα. Έχοντας σπουδάσει marketing και διοίκηση επιχειρήσεων, μεταπηδώντας από τη μια εταιρεία στην άλλη, κατάφερε να ανελιχθεί σε διάστημα δύο ετών σε ρόλο supervisor σε μια εταιρεία κατασκευής ηχητικών συστημάτων για πισίνες. “Δεν είναι μόνο η χαμηλή αμοιβή, που με κάνει να σκέφτομαι να πιάσω δεύτερη δουλειά για να μπορώ να ανταπεξέλθω στις υπερχρεωμένες πιστωτικές μου κάρτες” μας είπε, “είναι και το αίσθημα κενού που σε κυριεύει όταν βλέπεις στο μέλλον ένα γκρίζο χάος, ένα απροσδιόριστο κενό τίποτα. Τι θα κάνω σε ένα χρόνο από τώρα; Που θα βρίσκομαι; Που οδεύω; Ποιος είναι ο πατέρας;”.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή για τη γενιά των €3000, που πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο τα σφάλματα όσων προηγήθηκαν, αλλά και τη δική της κενή πραγματικότητα στον αέναο αγώνα για ένα ακόμη πιο άνετο αύριο.

Tags: κατάντια, νεολαία, πόνος, χρήμα